Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
κι όσα για σένα είχες ελπίσει
έχουνε τώρα πια όλα σβήσει
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη
ήχος στεγνός μιας άδειας λέξης
σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις
είπες ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη.
Ποτάμι που έχει μείνει ξερή η κοίτη
πώς να 'χεις έτσι ξεστρατίσει
σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
Χαρά, χαρά μου. . .
Κρυστάλλινες πηγές
στο μεσημέρι του Αυγούστου,
ξεχειλίζουν οι μυρωδιές στο ζεστό σούρουπο.
Η καρδιά μου πάει να σπάσει,
έτσι χωρίς λόγο.
Υπάρχεις γύρω μου,
σε βλέπω να κλαις, να τραγουδάς
να ανασαίνεις τον ήλιο, να λούζεσαι στη βροχή
να βαδίζεις στις λάσπες, στο κάτασπρο χιόνι
ακούραστη.
Χαρά, χαρά μου. . .
Ανάταση ψυχής, αγέρι
που παίρνει τα μαλλιά μου
παίρνει το υγρό μου βλέμμα και τρέχει, τρέχει. . .
Πόσο όμορφη είσαι όταν σε κοιτώ
κατάματα!
Πότε λευκό τριαντάφυλλο,
πότε μαυροφορούσα
μα πάντα είσαι πανέμορφη ΖΩΗ, φεγγοβολούσα,
σαν πρώτη ανάσα ενός μωρού που κλαίει
δίχως δάκρυ.
Στίχοι: Μαρίνα Λαμπράκη
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης
Είναι ν' απορείς, που χάθηκε τόσο φως
όλο σε ένα δίσκο στον ήλιο.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόσο χρυσάφι
όλο σ' ένα ξανθό κεφάλι στο φεγγάρι.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση αγάπη
όλη σ' ένα στενό σάκο στην καρδιά σου.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόσο χρυσάφι
όλο σ' ένα ξανθό κεφάλι στο φεγγάρι.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση αγάπη
όλη σ' ένα στενό σάκο στην καρδιά σου.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση απουσία
όλη σε ένα βλέμμα στα μάτια σου.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση απουσία
όλη σε ένα βλέμμα στα μάτια σου.